Ο Τουϊστ διέθετε «μηχανή turbo»
ΜΕΡΟΣ Γ’
Ο Τουϊστ Εντ Σιάουτ τριετής πλέον, επέστρεψε στον ιππόδρομο την 1η Ιουνίου 1990 στην προπόνηση των Πέτρου Πετρούτσιου και Θεωρή Μάστρου.
Ο αναβάτης Γιαννάκης Γεωργίου, με τον οποίο ο Τουϊστ πήρε την «παρθενική» του νίκη ένα χρόνο προηγουμένως, έφυγε από τους στάβλους του Π. Πετρούτσιου και ξεκίνησε συνεργασία με τον Κώστα Παράσχου.
Έτσι τη φροντίδα εκγύμνασης του Τουϊστ ανέλαβε ο Κώστας Ζηντίλης. Ο Δρ Π. Χ” Κώστας δεν είχε πολλά πράγματα να πει στον αναβάτη. Απλά τον καθοδήγησε με τα πιο κάτω:
«Ο Τουϊστ γνωρίζει καλύτερα από όλους τις δυνατότητες του. Θα ξεκινήσετε ελαφρά κάντερ. Ποτέ δε θέλω να τον πιέσεις στις δοκιμές και τον Σεπτέμβρη που προγραμματίζουμε να διαγωνιστεί, θα καταλάβεις πολλά για τις δυνατότητες του».
Ο Κ. Ζηντίλης τήρησε αυστηρά τις οδηγίες του Δρ Χ” Κώστα και ανυπομονούσε για την πρώτη του κούρσα που προγραμματίστηκε τελικά για τις 23 Σεπτεμβρίου.
Στα δυο τελευταία του γκάλοπ πριν την κούρσα ο Τουϊστ ήταν αρκετά ευδιάθετος σε δοκιμές από τα 1.000 μέτρα, χωρίς όμως να αποκαλύψει στον Κ. Ζηντίλη τις «turbo» ιδιότητες του.
Η κούρσα
Παρά το γεγονός ότι ο Τουϊστ κλήθηκε στην επανεμφάνιση του να διαγωνιστεί με τους νικητές 1-2 ιπποδρομιών στα 1.200 μέτρα, εντούτοις παρουσιάστηκε το ακλόνητο φαβορί. Για την κούρσα ο Κ. Ζηντίλης θυμάται:
«Στην ιπποδρομία έτρεχε η φοβερή σπρίντερ Ρόουζντεηλ, η οποία σε δυο συμμετοχές πέτυχε ισάριθμες νίκες. Με την εκκίνηση ο Τουϊστ Εντ Σιάουτ στο βήμα του πήρε το κεφάλι, όμως στα 5 φέρλογκς, η Ρόουζντεηλ τον προσπέρασε. Δεν ανησύχησα και όταν 600 μέτρα πριν το τέρμα “του μίλησα” ο Τουϊστ με φοβερό διασκελισμό προσπέρασε την Ρόουζντεηλ και έφτασε στην επιτυχία με διαφορά 9 ολόκληρων μηκών. Μετά τον τερματισμό αντιλήφθηκα ότι είχα να κάνω με μια “ιπποδρομιακή μηχανή”.
»Ο Τουϊστ προερχόταν από αποχή ενός χρόνου και μέχρι εκείνο το χρονικό σημείο είχα κάποιες αμφιβολίες για την απόδοση του. Φρόντισε όμως να με διαψεύσει πλήρως».
Μια εβδομάδα αργότερα στις 30 Σεπτεμβρίου 1990, ο Τουϊστ θα διαγωνιζόταν για πρώτη φορά από την απόσταση των 1.500 μέτρων με βασικότερο αντίπαλο τον φτεροπόδαρο Καπετάν Ανδρέα, ο κύκλος του οποίου ήταν αρκετά αισιόδοξος.
Οι πληροφορίες έφτασαν στα αυτιά του Δρ Χ’ Κώστα, ο οποίος απευθυνόμενος στον Κ. Ζηντίλη του είπε:
«Κωστάκη, άκουσα ότι ο Κώστας Παράσχος πιστεύει πολύ στην αρχική ταχύτητα του Καπετάν Ανδρέα και ποντάρει στο γεγονός ότι το άλογο του διαθέτει πιο πολλές εμπειρίες.
»Αφού τον θεωρεί σπρίντερ, θα αφήσεις τον Τουϊστ να πάρει κεφάλι και η συνέχεια θα είναι εύκολη».
Όπως το είπε ο Δρ Π. Χ” Κώστας έτσι και έγινε..
Ο Τουϊστ τέθηκε επικεφαλής από την αρχή και μάταια ο Καπετάν Ανδρέας επέμενε να τον πριοσπεράσει. Τα δύο άλογα ξεχώρισαν αρκετά των υπολοίπων. Όμως στο ύψος των 600 μέτρων ο Καπετάν Ανδρέας “ξεφούσκωσε” (τερμάτισε τελικά τελευταίος) και ο Τουϊστ με σταθερό διασκελισμό συνέχισε εύκολα με 3η σερί νίκη.
Η άριστη πορεία του Τουϊστ Εντ Σιάουτ είχε συνέχεια και στην επόμενη Συνάντηση, μια εβδομάδα αργότερα, στις 7 Οκτωβρίου 1990, στην απόσταση των 1.200 μέτρων. Πέτυχε με άνεση την 4η νίκη του σε πενταμελή όμιλο.
Από συμπληγάδες
Από συμπληγάδες πέρασε ο Τουϊστ Εντ Σιάουτ για να φτάσει στην 5η του νίκη στις 28 Οκτωβρίου 1990, από το μίλι. Τερμάτισε με άμμους στο στόμα και στα ρουθούνια, όμως τελικά ήταν και πάλι ο νικητής. Το τί συνέβη, μας το μεταφέρει ο Κώστας Ζηντίλης:
«Ο Τουϊστ Εντ Σιάουτ από την αφετηρία των 1.600 μέτρων θα εκκινούσε από εξωτερική θυρίδα.
»Το άλογο μου, όπως και στις προηγούμενες εμφανίσεις του, μπήκε πολύ ήρεμα στην αφετηρία. Όμως στο πρώτο άλμα σκόνταψε επικίνδυνα και κτύπησε με το στόμα στον στίβο. Αστραπιαία τον επανέφερα στη ορθή θέση, όμως δέκτηκε παρενόχληση από τον ίππο Ζευγώλη και έχασε κάπως τον βηματισμό του.
»Δεν έχασα την ψυχραιμία μου, παρά το γεγονός ότι ο Τουϊστ βρέθηκε να ακολουθεί από την τελευταία θέση. Τον άφησα στο βήμα του να βρει τον ρυθμό του κάλυψε σταδιακά το χαμένο έδαφος και στα 600 μέτρα κατέφθασε τη Μαραθάσα που οδηγούσε τη διαδρομή. Στις αρχές της τελικής ευθείας απέκτησε υπεροχή και πήραμε έστω και με αγχώδη τρόπο τη νίκη.
»Αυτή ήταν η τέταρτη συνεχής νίκη που μου χάρισε ο Τουϊστ και θα μου μείνει αξέχαστη. Κατά την επιστροφή μου στην μεταζύγιση οι φίλιπποι χειροκροτούσαν ασταμάτητα τον Τουϊστ, συγκινήθηκα και δεν το κρύβω δάκρυσα».
Ο διασυρμός
Μελανό σημείο στην λαμπρή πορεία του Τουϊστ αποτέλεσε ο «διασυρμός» του στο Κύπελλο Ιπποδρομιακής Αρχής που έγινε στις 25 Νοεμβρίου 1990, όπου τερμάτισε στην 5η θέση σε 7μελή όμιλο.
Λίγες μέρες πριν την κλασική αντιμετώπισε δύο σοβαρά προβλήματα τα οποία, όπως αποδείχθηκε, επηρέασαν πολύ την απόδοση του. Ο Δρ Π. Χ” Κώστας φανερά φορτισμένος θυμάται:
«Τη Δευτέρα ο Τουϊστ δήλωσε το παρών του στις εγγραφές για το Κύπελλο ΙΑΚ. Όμως την επομένη το πρωϊ ενώ εξερχόταν από τον στάβλο, διαπιστώσαμε ότι δεν πατούσε καλά και η αριστερή πλευρά του ήταν “πιασμένη”.
»Εντοπίσαμε βελόνα στην πίσω αριστερή οπλή, κάτι που πρέπει να ενοχλούσε πολύ τον Τουϊστ όλο το βράδυ και το πιάσιμο ίσως να προήλθε από πίεση του στον τοίχο του στάβλου για να ξεπεράσει τον πόνο.
»Μέχρι το πρωί της Πέμπτης η κατάσταση του βελτιώθηκε και στο “τροτ” που έκανε με τον Κ. Ζηντίλη έδειξε να μην έχει πρόβλημα. Έτσι πήρα την απόφαση, η οποία εκ των υστέρων αποδείχθηκε εσφαλμένη, ότι το άλογο θα έτρεχε στο Κύπελλο.
»Οι οδηγίες που έδωσα στον Κ. Ζηντίλη ήταν σαφείς: “Ξεκίνα και αν κρίνεις ότι ο Τουϊστ δεν “απλώθει” (δεν έχει σωστή έκταση του διασκελισμού του) σταμάτα κάθε προσπάθεια”».
Ο Κώστας Ζηντίλης μάς είπε ότι την ημέρα εκείνη ο Τουϊστ καθόλου δεν του θύμιζε το άλογο του παρελθόντος και πρόσθεσε:
«Ήταν μεγάλο λάθος η απόφαση για να τρέξει. Εξευτελίστηκε ένα άλογο-θρύλος. Από τη στιγμή που πάτησε βελόνα λίγες μέρες προηγουμένως και είχε σοβαρό πρόβλημα, έπρεπε να διαγραφεί».
Για την κούρσα του Κυπέλλου, για την οποία έγινε εκτενής αναφορά από τον ιπποδρομιακό Τύπο για ‘διασυρμό” του Τουϊστ, ο Κ. Ζηντίλης μάς είπε:
«Ο Διαρίζος τέθηκε από την αρχή επικεφαλής και ο Τουϊστ δυσκολευόταν να ακολουθήσει τον ρυθμό του.
»Στο ύψος των 400 μέτρων ο Διαρίζος άρχισε να απομακρύνεται και ο Τουϊστ δέχθηκε επίθεση από τους Ζευγώλη και Ρόμελ.
»Τον άφησα να καλπάζει στον ρυθμό του, αφού είχα οδηγίες να μην τον πιέσω. Τα δυο άλογα τον προσπέρασαν και στα τελευταία μέτρα έχασε και την 4η θέση από τον Χάντερς Σαν.
»Γύρω στα 200 μέτρα μετά τον τερματισμό, ο Τουϊστ ανέκοψε, έδειχνε να μην πατά καλά και αμέσως αφίππευσα».
Ανοίγοντας μια παρένθεση, ο Κώστας Ζηντίλης μάς είπε ότι παρά το γεγονός ότι ο Καπετάν Ανδρέας τερμάτισε στην τελευταία θέση, τον είχε εντυπωσιάσει η επιμονή του να ακολουθεί το “τέμπο” του Τουϊστ στα πρώτα 800 μέτρα και πρόσθεσε:
«Πίστεψα στις σπρίντερ ιδιότητες του Καπετάν Ανδρέα και τον έκανα “αγκαζέ” στο Κύπελλο Χειμώνος για τις 13 του Γενάρη του 1991.
»Δικαιώθηκα απόλυτα για την επιλογή μου, τρεις μήνες μετά, ο Καπετάν Ανδρέας ήταν ο εύκολος νικητής της Ημικλασικής Χειμώνος».
